The whore, the cook and the mother.

Είχα συνηθίσει να λέω τα αρσενικά σεξιστές όταν φέρονται σε όλα τα θηλυκά σαν να είναι το τελευταίο παρακατιανό εκτόπλασμα. Μα πόσο λάθος διαπίστωση. Όταν σχεδόν κάθε γυναίκα κυκλοφορεί με μοναδικό σκοπό να αναδείξει την ικανοτητά της για αναπαραγωγή, είναι λογικό να αντιμετωπίζονται εξ ολοκλήρου σαν μηχανές ικανοποίησης χωρίς νοημοσύνη και συναισθήματα.
Και υπήρξαμε μερικά θύματα την καλής θέλησης και της φαντασίας που στην προθήκη του "εγώ" μας επιλέξαμε να βαλουμε την καρδιά και το μυαλό μας αντί για τα βυζιά και τον κώλο μας. Μα όταν κάποιος μας σπάσει αυτή την προθήκη, προφανώς η καρδιά και το μυαλό πληγώνονται περισσότερο. Και η πρώτη προθήκη σπάει πιο εύκολα, γιατί δεν της αρέσει να αντιμετωπίζεται όπως η άλλη.
Δεν αντέχω να βλέπω γύρω μου κοριτσάκια (ναι μόνο κοριτσάκια γιατί δε θα γίνουν ποτέ γυναίκες) να κάνουν τα πάντα για να γίνουν αρεστές, να δώσουν τις λάθος εντυπώσεις για ένα ευρύτερο σύνολο και μετά να πεταχτούν στα σκουπίδια. Και μετά λες, φταίνε οι άντρες που είμαστε πουτάνες. Αμ δε.

Και που έχει πάει η αγάπη ρε; Που έχει πάει αυτό που κοίταγεςστα μάτια τον άλλον και ήξερες ότι σε λατρεύει και ότι θα βρισκε τον τρόπο να κόψει στα δυο τον πλανήτη αν έπρεπε να το κάνει για σένα; Όχι επειδή με ένα εσώρουχο κι ένα πρόστυχο χαμόγελο θα τον έκανες να νιώσει πρωταγωνιστής σε τσόντα, μα επειδή με μια σου λέξη τον κάνεις να νιώθει βασιλιάς του σύμπαντος.
Και μια μπουνιά στα πολιτικά σας, η μόνη αναρχία είναι η αγάπη. Μόνο εκεί δεν υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΚΟΥΣ. ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.

Narrow visions of autonomy, you want me to surrender my identity.
I was a teenage anarchist, the revolution was a lie.
 

The taste of ink.

Ή αλλιώς, η τέχνη της δερματοστιξίας.
Η φάση είναι πως τελευταία, τα τατού έχουν γίνει της μόδας και το ξέρουμε κι εγώ κι εσύ και η γιαγιά μου και το τρίχρονο ξαδερφάκι μου.
Μια καλή ερώτηση θα ήταν γιατί? Πιθανολογώ πως ο ακραίος τρόπος ζως που προβάλλεται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και πολλοί έχουν υιθετήσει, well, γιατί δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν, επιβάλει να έχεις 5-6 γραμμές πάνω στο δέρμα σου για να το παίξεις σκληρός και άνιωθος στον πόνο, or something like that. Μην ξεχναμε πως αυτή η τέχνη ξεκίνησε από ανθρωπους καταδικασμένους από τη μοίρα να γίνεται πιο διαδεδωμένη, κι έχει βαθια της ρίζες στης σε δοξασίες και παραδόσεις λαών άλλοτε μεγάλων και άλλοτε ξεχασμένων στο χρόνο.
Μόνο που τότε ήταν συμβολική. Το πρόσωπο των Μαορί σήμαινε κάτι βαθύ. Τα δάκρυα της φυλακης σήμαιναν κάτι βαρύ. (δεν θα σου πω εγώ, google it). Πλέον, έχεις αναρωτηθεί τι σημαίνει? Ίσως όχι.
Είναι βέβαια και το θέμα της αισθητικής. Clearly, το τατουαζ έχει γίνει ολόκληρο "cult" πλέον, οι tattoo artist έχουν ειδική εκπαίδευση, είναι καλλιτέχνες και συνήθως με μεγάλο ταλέντο.
Για τους δυο παραπάνω λόγους, εκτιμώ ένα τατουαζ κυρίως όταν είναι ιδιαίτερα συμβολικό για τον κάτοχό του ή όταν είναι τρομερή αρτιστική τέχνη που δένει τέλεια με το σώμα του. Ακόμη περισσότερο όταν συμβαίνουν και τα δύο.
Η φάση τώρα είναι πως ο κάθε καημένος βρίσκει έναν ηλίθιο λόγο για να κάνει ένα τατουαζ, το σκύλο που είχε στα 5 του, το όνομα της γκομενας του στο γυμνάσιο, την αγαπημένη του κοούκλα/αυτοκινητάκι όταν ήταν παιδί καιδεξερωγωτι. Η απόφαση να αποκτήσεις κάτι μόνιμο στο σώμα σου που θα σε συνοδεύει για πάντα είναι σοβαρή υπόθεση και σημαίνει πολλά για σένα. Δεν μπορώ να εξηγήσω πόσο γελοίοι φαίνεστε όλοι εσείς που κυλοφορείτε με φανερά ανούσια σχέδια και γράμματα σε σημεία που φαίνονται ξεκάθαρα για να δείξετε τι ωραίοι και προοδευτικοί τύποι είστε. Καρδούλες tribal και σκατουλες my ass.
Tο μόνο θετικό από όλη αυτή την ιστορία είναι πως το tatto έχει αρχίσει να απομυθοποιείται. Δεν είναι πια (στα ματια των οπιστοδρομικων) ιδιοτησία των social outcasts που έκαναν χρόνια φυλακή (με τον Καπετανάκη) αλλα είναι κάτι αποδεκτό που πλέον έχει σχεδο όλος ο κόσμος (κακώς μεν, αλά δουλέψτε για όσους τα εκτιμούν, fuckin' puppets).
Α, και φυσικα, μην πιέζετε τον εαυτό σας. Δεν είναι απαραιτητο να έχεις πάνω σου ένα σχέδιο για να είσαι αποδεκτός ή cool τύπος. Ξεκολλα και μην κάνει κατι που θα μετανιωσεις σε... well ,τη στιγμή που το κάνεις.
So think about it twice. Get beautiful with something you find beautiful for your soul, too.



ΥΓ: Θέλει μπράτσα ο Εύδοξος.

back from the dead.

Μία μεγάλη απουσία απο το μπλογκ μου λοιπον.
Θες οι Πανελληνιες, θες οι διακοπες, θες η έλλειψη χρόνου και όρεξης μαζί, δεν έχει σημασία τώρα πια, σημασία έχει ότι δεν έγραφα εδώ και πολύ καιρό.
Μα πλεον μετά απο επιτυχία σε πολλούς τομείς της ζωής μου νιώθω ξανα την όρεξη για διαφορα. Και πως ξύπνησα λίγο καθως ενιωθα να εχω επαναπαυθει σε μια καθημερινοτητα μόνο με εξοδους και καλοπέραση, που δε λέω, καλά ειναι και αυτά, μα από ενα σημειο και μετά δεν σου αρκούν αν γίνονται αποκλειστικότητα στη ζωή σου.

Part 1 (ξανά, λοιπόν): Η χολή. (ποιος να το περιμενε οτι η φράση που χρησιμοποιουσα τοσο στο μπλογκ μου θα γινοταν μια απο τις πιο επιτυχημένες σελίδες στο facebook)
Και που λες, είναι η δίνη της σαπίλας που καταστρέφει τον κόσμο.
Είναι οι "άνθρωποι που τους τρώει το απόλυτο τίποτα και καταλήγουν πλάσματα που πρήζουν πούτσους όλη μέρα.
Είναι κάτι τελειωμένα από χέρι κοριτσάκια που τα τραβάνε από τη μύτη τα πρότυπα του σεξ. Κι έτσι καταλήγουν γαμημένες στα 14 με την πληγωμένη ανάμνηση μιας κενής εμπειρίας και τις κούκλες τους ξεχασμένες και σκονισμένες σε κάποιο ψηλό ράφι. Μερικές τη βλέπουν ροκ εντ ρολ. Τρυπούν το σώμα τους με χιλιάδες βελόνες. Άλλες για σκουλαρίκια, άλλες για ντρόγκια, άλλες για να σημαδέψουν με μόνιμα σχέδια το μη ανεπτυγμένο κορμί τους και να 'χουν να θυμούνται (για όσο ζήσουν έπειτα από τόσο καπνό, χόρτο και αλκοολ) τα τραγελαφικά αποτελέσματα της απόφασης να γίνεις απόβρασμα από επιλογή γιατί βαρέθηκες τη μονοτονία όσων θεωρούσες "άπλους". Ρίχνονται στα μαύρα γιατί "κανείς δεν τις καταλαβαίνει". Και όλα είναι καλα ξοδεύοντας χρήματα άλλων, γιατί στην τελική, το να δείχνεις ροκ είναι ακριβό (το να είσαι όμως, εντελώς τσάμπα).
Είναι και άλλα πράγματα αποδείξεις σαπίλας, αλλά εγώ αυτά ήθελα να κράξω, και κερδισα την προσοχή σου κανοντας σε να πιστέψεις ότι θα τα ανελυα όλα.
Είμαι μεγάλο αρχίδι τελικα. :/

Part 2: Η γκρίνια.
Η Πάντειος.
Η απόσταση.
Τα χρήματα.
Η υγεία.
Don't fuck with me no more, εντάξει?

Part 3: Η μουσική.

Ακούστε neurosis και sunn o))).
Αυτό βασικά απλά κάντε το καλό στον εαυτό σας.



ΥΓ: Σταματήστε να βάζετε τη μάπα σας στο timeline picture. Με ενοχλει. Κανεις δεν θελει να βλεπει τη φατσα σας 2 φορες.

Changes.

Γουοου, αντιλαμβάνομαι ότι αυτοί οι μήνες που μου στέρησαν οι πανελλήνιες με άφησαν πίσω σε πολλά πράγματα. Μέχρι και το μπλόγκερ άλλαξε εντελώς και δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Αλλά σαν νιάτο κι εγώ έχω στοιχειώδεις γνώσεις τεχνολογίας οπότε υποθέτω πως θα τη βγάλω την άκρη.
Αλλά όλα αλλάζουν, time flies, και εμένα δεν με βλέπω να ακολουθώ ένα από τα αγαπημένα μου quotes από το ομόνυμο τραγούδι των porcupine tree (βλέπε "nothing ever happens if you don't make it happen, and if you can't lagh then smile. But after a while, I realise time flies and the best thing that you can do is take whatever comes to you..." Απογοητευτική κατάσταση πράγματι.
Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι κάτι σαν αφτερ-πανελληνιες-wannabe-κατάθλιψη αυτό που με έχει πιάσει μα κάτι δεν τρέχει σωστά, κάτι δεν μου κολλάει, και όταν δεν μπορώ να βρω αυτό το κάτι για να το διορθώσω, αυτό με τρώει αργά και βασανιστικά.
Η αλήθεια είναι πως θέλω κάπου να εκφράσω τις βαθύτερες και πονεμένες σκέψεις του ιδιαιτερα διαταραγμένου μυαλού μου σε κάποιον που δεν με ξέρει και καλά κι επομένως δεν θα με κρίνει. Και όχι δεν μετράω το μπλογκ μου ή τις εκατοντάδες σελίδες τετραδίου που ξοδεύω γι αυτό το σκοπό.
Απλά το θέμα είναι πως αν κάθεσαι και το σκέφτεσαι υπερβολικά απογοητεύεσαι όλη την ώρα και δυστυχως δημιουργήθηκα με την κατάρα του να υπεραναλύω τα πάντα. Και δεδομένου ότι τα αναλύω με χιλιους διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά, νομίζω ότι θα πάρει φωτιά το εσωτερικο μου.
Αλλα εντάξει αρκετά με την γκρίνια, από ένα σημείο και μετά χάνει την αξία της. Απλά ήθελα να ξαναδώσω την πρέπουσα αγάπη στο blog μου και από κάπου έπρεπε να αρχίσω. So be it.

ΥΓ: ΚΑΤΑΡΑ, ΚΑΤΑΡΑ, ΚΑΤΑΡΑ!

Εκλογικές κάλπες και άλλες ιστορίες.

Ναι, το ξέρω πως έχω καιρό να γράψω και ξέρω πως έλειψα σε όλο τον κόσμο (τι εννοείς, είχες blog?) αλλά κατηγορήστε τις πανελλήνιες.
Απλά σήμερα νιώθω την ανάγκη να γράψω.

Αρχικά να πω ότι πρέπει να ακούσετε τους καινουριους δίσκους των anathema και paradise lost γιατί θα σας πάρουν τα κεφάλια.

Και τώρα στο ζουμί της υπόθεσης. Δεν θα γκρινιάξω για το αν εχω κουραστει, αν εχω απογοητευτεί με το πόσο διαβάζω, και γενικά με ότι έχει να κάνει με τις αηδιαστικές πανελλήνιες, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να πω ότι ΘΕΛΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΓΑΜΩΤΟ.

Αυτό που θα ήθελα να στιγματίσω ιδιαίτερα είναι το θέμα των εκλογών. Βγήκε αυτή η λίγο πολύ γνωστή αηδία που προτρέπει την τόσο ψαγμένη και ενημερωμένη νεολαία μας να κλείσει στο σπίτι παπούδες και γιαγιάδες, για να σταματήσουν την ενίσχυση του δικκοματισμού. Πες μου ρε κατεστραμμένε νεο-ενήλικα, εσύ που είσαι τόσο δημοκράτης, ποιος σου έδωσε την αδεια να στερήσεις το θεμελιώδες δικαίωμα της ψήφου από έναν άνθρωπο επειδή διαφωνείς μαζί του πολιτικά; Κι επίσης τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα βρεθεί ένας συνομιλικος σου να αναπληρώσει την ψήφο που στέρησες από τον παπού - γιαγια - θείο σου με Αλτσχάιμερ? (ναι φαίνεται χάλια στα ελληνικα αλλα δεν ξερω γερμανικά και βαριεμαι να το googlάρω.) Σκέψου το λιγάκι.
Αυτό που λείπει από τη χώρα μας είναι η ενημέρωση και η καλλιέργεια, χωρίς αυτές πάντα αηδίες θα ψηφίζουμε, σε όλες τις ηλικίες. Και τέλος, κάτι για μένα σημαντικό. Σταματήστε να ψηφίζετε κόμματα, αρχίστε να ψηφίζετε άτομα. Δεν θα αναλύσω όλη μου την πολιτική θεωρία εδώ, αλλά λίιιιιιιιιγο ελάχιστη βάση να δώσεις στην προτασή μου, θα καταλάβεις τα πολλά θετικά της (έχει κι αρνητικά, ναι, αλλά είναι αρκετά πιο συμφέρουσα).

Σε δεύτερη φάση να πω ότι είδα live τους Crippled black phoenix και ένιωσα την ψυχή μου να πετάει, απιστευτη, μοναδική εμπειρία και και και και, δεν θα γίνω περισσότερο πρήχτης με αυτό το θέμα (αν και το αξίζουν!).

Σε τρίτη φάση, love is blind as hell.

Και σε τέταρτη, γιατί το 3 είναι πολύ cliche: Αν ισχύει πως οι άνθρωποι είναι καταραμμένοι, αυτό είναι γιατί δεν ξέρουν κι ούτε θα μάθουν ποτέ να πετούν.

ΥΓ: So long, μπορεί να μην ξαναμπώ εδώ για κανα δυο μήνες. Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία αν με συμπαθείτε, αν όχι, κρατήστε μ΄σα σας την κακία σας γιατί πραγματικά, I don't give a shit.

"So keep on complaining, and someone will hear you
But it doesn't get better, it only gets worse.

Speak ill of leading men,
make out, you undestand, though you do not take action.
Get down and live with it,
or shut your mouth you prick, before I strike you down."

Πειράζει που κάθε φορά που ακούω Anathema τα μάτια μου βουρκώνουν και νιώθω ένα βάρος στην καρδιά?

Εμένα πάντως δεν με πειράζει...

αυτό το μπλέξιμο που όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο που δεν το είχες ξανακούσει ποτέ στη ζωή σου, το συναντάς μετά από λίγο καιρό συνεχώς μπροστά σου. meh.