Freedom is only a hallusination that waits at the edges of places you go when you dream.

Η αποσύνθεση που ταράζει τον κόσμο μου θολώνει τα μάτια.
Τόση κακία.
Απελπισία.
Σχιζοφρένεια.
Απάθεια.
Χαμένα συναισθήματα απλώνουν τα φτερά τους στις ψυχές των ανθρώπων και τους κατατρώνε, γρήγορα ή αργά, όπως το κοράκι τα σωθικά του Προμηθέα.
Καταλλήγουν νάρκισσοι, τρελοί, δολοφόνοι.
Ή και όλα μαζί.
Και το χειρότερο είναι ότι το βρίσκω λογικό.
Μέσα σε όλη αυτή τη βρώμα που βιώνουμε, όλα γίνονται συνήθεια, όλα κύκλος. Η επιβίωση υπερβαίνει το συναίσθημα, η παθητικότητα μας κατακλύσσει. Η ανθρώπινη ταυτότητα μένει ξεχασμένη στο πιο βαθύ συρτάρι του σπιτιού μας, και συνήθως φθείρεται με τον καιρό, αφού κανείς δεν τη ζητάει. Εξαρτόμαστε από όσα γύρω μας μπορούν να αγοραστούν. Αποβάλουμε τον εαυτό μας και τον αντικαθιστούμε με ένα ανδρείκελο πρότυπο, υποκατάστατο γι' αυτό που ίσως μπορούσαμε να έχουμε μέσα μας αλλά αναγκαζόμαστε να χάσουμε.
Και για ποιο λόγο;
Για μια άνετη, χωρίς προβλήματα ζωή;
Η ζωή υπάρχει για να μας γεμίζει το δρόμο προβλήματα κι εμείς να τα λύνουμε. Έτσι κι αλλιώς έτσι όπως πάνε τα πράγματα η ζωή δεν θα 'ναι άνετη, και δεν θα είχε καν αξία να είναι. Μια άνετη ζωή σημαίνει μια απαθή ζωή. Όταν γεννιόμαστε το ξέρουμε όλοι. Μα μαθαίνουμε να το ξεχνάμε. Και γινόμαστε αυτό που τόσο αγαπήσαμε στην παιδική ηλικία. ΚΟΥΚΛΕΣ. Άδεια κουφάρια με λαμπερή επιδερμίδα και άψογη εμφάνιση.
Και να μαστε εδώ, στεκούμενοι τραγικοί. Η πίεση και η αποξένωση φέρνουν αυτοκτονίες. Η καταπίεση, η ανωμαλία, η επίθεση, δίνουν εγκληματίες, τρελούς.
Πως καταλήγουμε έτσι;
Σε μια κατάσταση απρόβλεπτη απο τη φύση;
Δεν καταλαβαίνω.
Ο άνθρωπος καταρρέει.
Και φοβάμαι.

" just freedom is only a hallucination
that waits at the edge of the distant horizon
and we are all strangers in global illusion
wanting and needing impossible heaven

chasing the dream as they swim out to sea
the mirage ahead says that they can be free
become lost in delusion drowning their reason
swept on by the current of selfish ambition

frightened ashamed and afraid of the blame
the questions are screaming the answers are hiding
the sickness is growing distracted condition
you can feel the disgust and smell the confusion

lying insane getting soaked in the rain
draining the sky of the guilt and the shame
the nightmare is coming the clouds are descending
pulled under two thousand metres a second

clawing at walls that just slip through my fingers
darkness consuming collapsing and breaking
distilled paranoia seeped into the walls
and filled in the cracks with the whispering calls

shadows are forming take heed of the warnings
creeping around at four in the morning
lie to myself start a brand new beginning
but i'm losing myself in this fear of living

freedom is only a hallucination
that waits at the edge of the places you go when you dream..."

Subliminal Messages.

part 1, The realisation.

Οι πιο βαρετές στιγμές της ζωής μας, είναι σαν σκηνές κουλτουριάρικης τανίας.
Κοιτάμε με παθητικότητα ένα σκηνικό με ελάχιστη ή καθόλου κινητικότητα, αγχωνόμαστε, κοιτάμε ένα κοινό μοτίβο για φαινομενικά ατέλειωτη ώρα (που στην ουσία είναι μόο κάτι λεπτά), αναμένοντας ξαφνικά να συμβεί κάτι το συναρπαστικό, μόνο που αυτό ποτέ δε συμβαίνει.

part 2, Τhe facts.
Αφού λοιπόν ο δαιμονισμένος σκύλος κατέστρεψε το αριστερό μου χέρι και το σαγόνι μου, μπορώ πλά να πω ότι περνάω υπέροχα!
Σαπίζω λοιπόν μέσα βλέποντας ειδήσεις. Και αφού περνάει η είδηση με τα φοιτητικα συλλαλητήρια, στο ντούκου κυρίως, ξαφνικά σκάει η είδηση με τους νεαρούς αγρότες και το πόσο ευτυχισμένοι είναι. Χμμμ...

Κάποιος έξω έχει βάλει τέρμα κάτι σε μπλουζ ρυθμο. χμμμ...

Did you arrive at the place that you came from?...



"Το να σκέφτεσαι υπερβολικά πολύ είναι ααρώστια, πραγματική αρρώστια..."

B.B. (back bitches).

Και ναι ήταν ένα όμορφο καλοκαίρι που μάλλον κανείς δεν ενδιαφέρεται πως πέρασα, από την άλλη ούτε κι εγώ ενδιαφέρομαι να το πω tbh. Το σημαντικό είναι πως δεν τελείωσε ακόμη.

Οπότε κατευθείαν στο ψητό.

Είναι το μεγαλύτερο λάθος να νομίζουμε ότι οι άνθρωποι που χαμογελούν δεν έχουν νιώσει πόνο. Το αντίθετο μάλιστα. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που έχουν περάσει μόνο σχετικά χαρούμενες στιγμές κλεισμένοι σε μια γυάλα είναι αυτοί που δεν έχουν ιδέα από χαμόγελα γιατί δεν εκτιμούν τις όμορφες στιγμές. Όσοι όμως έχουν πονέσει, έχουν ζήσει καταστάσης οριακής κατάθλιψης και προσωπικού αγώνα, και έχουν καταφέρει να πουν ένα "προχωράω" στην τόσο μικρή ζωή, ανεβάζοντας ένα αληθινό χαμόγελο στο προσωπό τους, ε αυτοί φίλε ξέρουν από γέλιο, χαρά, ευτυχία, γιατί ξέρουν να την εκτιμούν.

Χοου χοου χοου. Αυτά τα ολίγα για απόψε.

It seems it's written, but we can't read between the lines.

ΚΑΙ ΤΕΕΕΕΕΛΟΣ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ!

Και τώρα τι; Με έχει πιάσει η καλοκαρινή βαρεμάρα- ακινησια- κάψα. Απο τη μια είναι ωραίο να μην κάνεις τιποτα ουσιαστικό. ΓΙα λίγο όμως. Από την άλλη νιώθω ότι χάνω χρόνο. Αλλα απο την άλλη εχω την αναγκη να αδειασω το μυαλό μου και να φερθώ σαν ηλίθιος ανθρωπος και να πω βλακείες και τελοσπάντων να μην είμαι ούτε αστεία ούτε σοβαρή, απλά πεζή.

Τελοσπαντων. Μετά από μια υπέροχη μέρα αγορών, κι ένα διήμερο που ο μόνος λογος που με γυρισε σπίτι ήταν ο ύπνος, ξαποσταίνω το πονεμένο μου κουφάρι (πςςςς) σε μια καρέκλα και ακούω υστερα από καιρό ομολογουμένως τους λατρεμμένους placebo. Ωραία είναι. Ας ήμουν και μόνη στο σπίτι και θα ταν όλα μια χαρά. Όχι πως έχει και πολλή σημασία αλλα ρε αδερφέ είναι αλλιώς όταν είσαι μόνος. Κάνεις ότι θες χωρίς να το σκέφτεσαι.

Όπως και να χει, κλασσικά τις μεταμεσονύχτιες ώρες, πάλι προβληματίζομαι. Και το θέμα είναι... γιατί να σε κοιτάνε περιεργα? Κορεσμένο. Και δεν με ενοχλεί πια. Αλλά μου προξενεί απορία. Γιατί το διαφορετικό μας προξενεί φόβο ή/και απέχθεια, αποστροφή? Γιατί όσο μεταμοντέρνοι και να παριστάνουμε ότι είμαστε, κατά βάθος να είμαστε τόσο καταθλιπτικά μικροαστοί? Γιατί όταν βλέπουμε κάτι που δεν μας αρέσει το κατηγορούμε χωρις καν να ενδιαφερθούμε αν υπάρχει λόγος για να υφίσταται? Να εξηγηθώ με παραδείγματα.
ερώτηση 1: γιατί αισθανόμαστε φόβο ή απέχθεια προς τα άτομα που έχουν κάποια παραμόρφωση στο σώμα?
ερώτηση 2: Γιατι όταν ένας καθηγητης αφήνει ελεύθερο θέμα εργασίας, βάζει στοπ σε εργασίες με θέματα όπως ομοφυλοφιλία, θρησκευτικός φανατισμός, πολιτικά σκάνδαλα της νετερης ιστορίας?
ερώτηση 3: Γιατί να κοροϊδέψεις ως χοντρό κάποιον που μπορεί να:
-έχει θυρεωειδή
-παίρνει φάρμακα
-εκοψε το καπνισμα με αρνητικό αντίκτυπο στον μεταβολισμο
-εχει παθολογική παχυσαρκία
- το απαιτεί κάποιο άθλημα που ασκει.

Εννοώ πφ ας ξεκολήσουμε πια από τη ζωή μας. Κι όπως λένε και οι placebo,

DON'T FORGET TO BE THE WAY YOU ARE.

You are only coming through in waves.

Θυμάστε τι ελεγα πριν για τις συναυλίες;

Ε λοιπόν πια δεν με νοιάζει.
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE
THE WALL LIVE

Απλά. Η μοναδική εμπειρία, η κατάθεση ψυχής. Γειά σας.

Παθιασμένοι οπαδοί συναυλιών και άλλες ιστορίες.

Που λες, εγω λατρεύω τις συναυλίες, σε βαθμό αηδίας, προτιμώ να ξοδεύω τα λεφτά μου εκεί παρά σε ψώνια και ηλίθιες εξόδους, γιατί ξέρω ότι θα το χαρώ περισσότερο. Και ξερω οτι υπάρχουν πολλά άτομα που με νιώθουν ή που τέλος πάντων ξερουν την αξία μιας συναυλίας. Έχω ευχαριστηθεί κάθε συναυλία που έχω πάει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλα στις συναυλίες είναι γλυκά και ρόδινα. Να εξηγήσω.

1) Κινητά - κάμερες - φωτογράφοι.
Πας λοιπον ωραία στη συναυλιούλα σου, είσαι και χαρούμενος γιατι μπροστα σου δεν ειναι κανενας διμετρος ψηλέας και βλέπεις καλά.Έλα όμως που μόλις αρχίζει το λαηβ ξαφνικα βλεπεις ενα ΚΩΛΟΜΗΧΑΝΗΜΑ να σου φραζει το οπτικό πεδίο. Και θα σου πω ευθυς αμέσως γιατι είναι ηλίθιο να βιντεοσκοπείς μια συναυλία.
- γιατι το κινητο σου εχει πιο σκατά ήχο κι από το καζανάκι της τουαλέτας.
- γιατι σου πιάνονται τα χέρια και ενοχλείς τον κόσμο.
- γιατί βρε ηλίθιε λες τραβας τη συναυλία για να μην την ξεχάσεις. Θες να σου πω γιατί φοβάσαι ότι θα την ξεχάσεις? ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙΣ ΕΝΑ ΚΟΥΝΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΛΕΠΤΟ. Άσε κάτω το γαμωμηχάνημα και κατσε να απολαύσεις το θέαμα.
-επίσης επειδή στην πλειοψηφία των περιπτώσεων στο κοινό θα υπάρχει και κάποιος επαγγελματιας που θα κανει αυτή τη δουλειά.
Εξαίρεση αποτελούν όσοι κάθονται σε ενα διακριτικό σημείο σε μια σταθερή κάμερα μαζί τους, παρακολουθουν και τραβουν χωρίς να ενοχλουν κανένα και το βιντεάκι τους θα έχει και κάποια αξία.
Εναλλακτικά, οι φωτογράφοι που στέκονται στο photo pit, όχι όλοι, αλλα μια πλειοψηφία, αντί να χρησιμοποιήσει το δωσμένο χώρο ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΣΟΥ για να παρει μια φωτογραφια. Καθολου σεβασμος στο κοινο? Δεν πληρωσα 20-50 ευρώ ηλίθιε για να βλεπω την πλατη σου αντι για τα τρια πρωτα κομμάτια.

2) Οι τιμές.
Δεν θα πω τιποτα για τις τιμές των εισητηρίων, ναι, θα το παραβλέψω. Αλλά ρε καμμένε Ελληνάρα, ξέρεις ότι έχω δώσει τις οικονομιες ενος μηνα για να παρω το εισητήριο, εσύ γιατι να μου πουλήσεις το νερό, τη μπύρα, το σαντουιτς και οτιδηποτε αλλο αναγκάιο για να μην λιποθυμήσω μέσα στην συναυλία σε τιμή +100% της αξίας του? Πραγματικά είστε άθλιοι, και γι αυτό να κόψετε τις μαλακίες με το "δεν επιτρέπονται ξένα προΐόντα μέσα στο συναυλιακό χώρο". Απο τη στιγμή που θέλω άλλη μια περιουσια για νερα και φαΐ στις τιμές που τα πουλάς, έχω κάθε δικαίωμα να κουβαλάω μια τσάντα με μπουκαλάκια και τα ταπεράκια της μάνας μου.
Bonus: Θα θελα να ξερα ποιος ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΣ σκεφτηκε να δίνουν τα μπουκάλια του νερού χωρίς καπάκια. Λέει είναι επικίνδυνο για τραυματισμούς. Ο μόνος τρόπος που μπορω να σκεφτω για να σε τραυματίσει ένα καπακι, είναι να πιέσεις το άδειο μπουκάλι για να πεταχτεί και να χτυπήσει κάποιον στο μάτι. Αλλά η πιθανότητα να βρεθεί ένας κάφρος με τη διάθεση να κάνει κάτι τέτοιο σε μια συναυλία και να ευστοχήσει κιόλας, είναι 0,0001/100. Πληρώνω που πληρώνω το μπουκάλι χρυσό ηλίθιε, ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΠΑΚΙ ΜΟΥ.

3) Το άκυρο mosh pit.
Το mosh pit είναι θεσμος στις συναυλίες, δεκτό. Αλλά όχι σε όλα τα είδη μουσικής κολλημένε ψωρομεταλλά. Δωσε μου ένα λόγο να ανοίξεις πιτ στους epica, στον Παπακωσταντίνου, στους god is an astronaut, στη μαθητικη συναυλία του σχολείου σου. ΤΟ μος πιτ είναι θεσμός για κάποια ήδη μουσικής, και αν δε σέβεσαι αυτό, σεβάσου τουλάχιστον ότι γίνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Το μος πιτ δεν είναι βαράω όποιον να ναι μέχρι θανάτου, είναι ένας κύκλος που χτυπιόμαστε ελαφρά για τη φάση, και όχι για να βγάλουμε το άχτι μας. Γράψου σε καμια ομάδα kick boxing καλύτερα.

4) Οι ενοχλητικές κατηγορίες οπαδών.
-Ο μεταλοπατέρας: A.k.a, εγω αξίζω περισσότερο απο σένα αυτή τη συναυλία. Ωραία φίλε, είσαι 40+ χρονών, μπορεί να ακούς τη μπάντα περισσότερο καιρό απο μένα προφανως, αλλά, αρχικά τι σε κάνει να πιστεύεις ότι την αγαπας περισσότερο από μένα και κάθε αλλο μικροτερό σου. Δεύτερον, αναλογίσου λίγο αν εσύ στην ηλικία μου είχες ιδέα τι ήταν αυτό που βλέπεις σήμερα. Τρίτον, σκέψου λίγο αν εχω εγώ τα λεφτά σε 5 χρονια να μαζέψω τους δίσκους και τα αποκτήματα που μάζεψες εσύ σε 30 χρόνια. Δεν είσαι πιο γαμάτος από μένα και κάθε συνομήλικο. Απλά είσαι πιο γέορς και πιο κομπλεξικός και ψάχνεις ένα τρόπο να το καλύψεις.
- Ο κλασμένος: η πλεον ενοχλητική κατηγορία οπαδού. Έχει πιεί τόσο πολύ (σε καπνό ή σε αλκοολ) που δεν υπάρχει περιπτωσει να καταλάβει ούτε τι θα πει, ούτε τι θα κάνει ουτε τι θα δει. Πρώτον, αφού έχεις κλάσει τη ζωή σου, γιατί ήρθες στο λαηβ? τιποτα δεν θα θυμάσαι έτσι κι αλλιώς, μόνο στους φίλους σου θα κοκορεύεσαι ότι πήγες. Δεύτερον, το γεγονός ότι έχεις κλάσει δεν είναι δικαιολογία για την κάθε ηλιθιότητα-προσβολή που θα πετάξεις από το στόμα σου και δεν εμποδίζει ούτε εμένα ούτε κανέναν να σε κράξουμε. Τρίτον και τελευταίον, έτσι όπως πας, πέφτεις πάνω σε όλο τον κόσμο, ενοχλείς όλο τον κόσμο και μπορεί να χτυπήσεις κάνέναν. Για άλλη μια φορά, το γεγονος ότι είσαι κλασμένος δεν θα με κανει να σε λυπηθώ, αλλά να σου δώσω μια και να πας από κει που ρθες.
-Ο βαράω ότι να ναι, εντός κι εκτος πιτ: ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΣΑΙ Ο ΠΙΟ ΒΛΑΚΑΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ. Στη συναυλία δεν πας για να ρίξεις ξύλο, αλλά για να ακούσεις μουσική άθλιο υποκείμενο. Και αν ήρθες γι αυτό, μπες μεσα στο πιτ, η βαρα τους φιλους σου, η βάρα τον τοίχο, ο κοσμάκης που είναι εκεί δεν έχει όρεξη να τις τρώει από την πάρτη σου, και πάντα εύχομαι να χτυπήσεις κατα λάθος κανένν τύπο που να ναι ντουβάρι και να σε στείλει στο νοσοκομείο, να δεις πως είναι να σε βαράνε χωρίς να το θες.
- Ο "έχω να γαμήσω 14 μήνες": Αγόρια και κορίτσια, η συναυλία δεν είναι χώρος για πήδημα. Είναι χώρος διασκέδασης. Για τη παραπανω δραστηριότητα, υπάρχουν σπίτια, η συγγρού, κλαμπάκια και τα λοιπά. Καμία κοπέλα δεν έχει όρεξη να της πιανει ένας άθλιος τον κώλο της καθολη τη διάρκεια της συναυλίας, ούτε να νιώθει ένα εξώγκωμα να την πιέζει απο πίσω, κανένας άντρας δεν θελει να του πρήζει τον πούτσο μια σάπια γκόμενα που τον γουστάρει και να τον κάνει να χασει τη συναυλία. Εξαιρεση αποτελούν τα ξέκολα που φοράνε πάντα υποδείγματα ρούχων σε οποια συναυλία και να παρευρεθούν. Προσφέρουν ωραίο θέαμα στα αγόρια και κάνουν εμάς τα κορίτσια να γελάμε μέχρι δακρύων και να αναρωτιόμαστε αν οι απόκριες ήρθαν πιο γ΄ρηγορα από το συνηθισμένο.
-Οι ποζερς: Ρε φίλε ήρθε στο λάηβ, χωρία να χεις και πολύ ιδέα, κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει γι αυτό, με γειά σου με χαρά σου. Αλλά, ποιος ο λόγος να πας και να ανοιγοκλείνεις το στόμα σου στα κομμάτια, να κάνεις οτι πορώνεσαι με πράγματα που δεν ξέρεις? Είναι λίγο ενοχλητικό γι αυτούς που αγαπάνε αυτό που μαζί βλέπετε. Κάτσε σε ένα σημείο, παρακολούθησε τη συναυλία και μαθε καλύτερα τον καλλιτέχνη που παρακολουθείς. Μην το παίζεις γνώστης. Ακόμα χειρότεροι είστε αυτοί που απλά σας περισσευουν λεφτα και λε΄τε "αχ τι να κανουμε, ε παμε σε καμια συναυλία". Και ο άλλος που καίγεται να έρθει να μην έχει δεκάρα τσακιστή και να προσπαθεί απεγνωσμένα να μπει τζάμπα ή να καθεται σπίτι και να κλαίει τη μοίρα του. Αδικη ζωή.

5) Τα μουμουμου.
Δεν θα ταν και τόοοοσο δύσκολο να σκεφτείτε να βαλετε 2-3 δρομολογια λεωφορειών- τρενου - μετρό τις καθημερινές που έχει συναυλία η οποία θα κρατήσει λίγο παραπάνω. Ο κόσμος μετά δεν πορεί να γυρίσει σπίτι του επειδή εσείς δεν προτίθεστε να γίνεται λίγο εξυπηρετικοι. Λιγάκι.

6)Όταν το υπαρκτό πρόγραμμα πάει κατα διαόλου.
Είσαι σε ενα φεστιβαλ η ρε παιδί μου σε μια συναυλία με πολλά ονόματα. Βγαίνει ένα προγραμμα με τις ώρες που θα εμφανιστεί το καθένα.
-Ξενέρα Α: πας την ώρα που θες για να δεις το συγκρότημα που περιμένεις, και βλέπεις ότι έχουν καθυστερήσει τόσο που είναι ακόμη 2 συγκροτήματα πριν.
-Ξενέρα Β: Πας από το πρωι να παρακολουθήσεις όλη τη συναυλία και αργούν τόσο που κατά το απόγευμα (ουτε καν βράδυ) νιώθεις ήδη ότι θα πεθάνεις.
-Ξενέρα Γ (και μεγαλύτερη): Πριν το ιβεντ είχες δουλεια/σχολείο/φροντηστήριο/κάτι έκτακτο, και ξέρεις τις ώρες, έχεις αργήσει λίγο, τρέχεις να προλάβεις το συγκρότημα που θες να δεις, πιστεύεις ότι θα χάσεις πάνω κάτω 10 λεπτά, και όταν φτάνεις το συγκρότημα που ήθελες να δεις είναι στο τελευταίο κομμάτι. επειδή οι διοργανωτές είπαν να το πάνε λίγο πιο γρήγορα. -,-

7) Διαλέγω ένα απο τα πιο άκυρα μέρη.
Ρε φίλε, ωραία, κάνεις συναυλία, θες κάτι διαφορετικο, ΑΛΛΑ ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ. Να ναι στο κέντρο, προσιτό σε όλους, κοντά σε σταθμό, με μεγάλη χωρητικότητα και καλό ήχο-εξαερισμό. Δεν γίνεται κάθε φορά να τρέχουμε σε φάληρα και καλιθέες. αντε γεια δηλαδή.
Ακόμα χειρότερο, όταν αλλάζει το μέρος διεξαγωγής και δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ ανακοίνωση εκτός από συγκεκριμένες ιστοσελίδες. Μα είστε ηλίθιοι? Πες καλα εγώ που ψαχνω αυτα τα θεματα και ξοδεύω τη ζωή μου στο ιντερνετ, ο άλλος που δεν εχει ιδεα αν δεν το πειτε σε κανα ραδιοφωνο, σε καμια τηλεόραση, πανω στα εισητήρια εν τελει, πως σκατα θα το μαθει?

8) Αθηνααθηνααθηνα.
Είμαι αθηναία και νιώθω τυχερη, γιατι το 98% των συγκροτημάτων που έρχονται ελλάδα θα περάσουν κι από αθήνα. Αλλά ρε φίλε, λυπάμαι όσους δεν μένουν εδώ. Κατανοητό να μην μπορείτε να κανετε λαηβ σε καθε πολη της επαρχίας που δεν θα μαζευε κόσμο, αλλά διαλέχτε και αλλες 2 μεγάλες πόλεις ανα την Ελλάδα. Ας πούμε το να πηγαίνει ένα συγκρότημα στη αθήνα και όχι στη θεσσαλονίκη, το θεωρώ αρκετά καθυστερημένο.

Αυτά για την ώρα. Μην εξαπατάσθε και νομίζετε ότι οι συναυλίες είναι μια κόλαση από αυτά που γ΄ραφω. Είναι σχεδόν πάντα υπέρτατες. Αλλά αν έλειπαν όλες αυτές οι μικρολεπτομέρειες, θα άγγιζαν το τέλειο.

So here I am once more, in the playground of the broken hearts.

Νιώθω ότι έχω τόσο διάβασμα.
Και καθόλου χρόνο.
Χρόνο για συναυλίες.
Χρόνο για μουσική.
Χρόνο για βιβλία.
Χρόνο για ταινίες.
Νιώθω να πνίγομαι!
Κι έχει καιρό να μου συμβεί αυτό.