ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ ΜΕΙΓΜΑ.

...κυλάει στο μυαλό μου.
τα πάντα θέλω να τ'αλλάξω μ' ένα ουρλιαχτό μου.

Όταν ήμουν μικρή, ευχήθηκα να ξερα τα πάντα.
Τώρα, όσα περισσότερα μαθαίνω, τόσα λιγότερα ευ΄χομουν να ξερα στ' αλήθεια.
Ο κόσμος είναι κακός, το 'χουμε ξαναπεί. (οταν ακούω τη μελωδία στη μέση του reconcilliation ανατριχιάζω ολοκληρη....)
Μερικές φορές οι άνθρωποι με μπερδεύουν.
Μερικές φορές οι άνθρωποι με ενθουσιάζουν.
Άλλες πάλι με αηδιάζουν.
Κάτι τέτοιες φορές φαντάζομαι τον εαυτό μου μόνο, σε διάφορες ιδανικές-τέλειες (πόσο ψεύτικες αυτές οι δυο λέξεις μπάι δε γουέη) τοποθεσίες να κάνει πράγματα που αγαπά, μακριά από κάθε κοινωνική διαδικασία. Βιβλία, δίκοι, καβαλέτα, μπογιές, απειρα ντιβιντι με ταινίες και σειρές. Μερικές φορές νιώθω ότι πραγματικά χρειάζομαι να μείνω μόνη για λίγο καιρό. Εννοω πραγματικά μόνη. Μακριά από αληθινά άτομα, εμεσεν, τηλέφωνα, ζωντανη τηλεόραση και ραδιόφωνο. Αλλά έχω άραγε το κουράγιο να έρθω αντιμέτωπη με τους προσωπικούς μου δαίμονες; Μπορεί άραγε ο ανθρωπος να μεινει σταλήθεια απομονωμένος χωρίς να τρελαθεί; (Υποθέτωντας πάντα ότι δεν είμαι ήδη τρελή.)
The truth is, I've always been scared. ΓΙατί ξέρω ότι η μισή εγώ δεν είμαι καθόλου καλός άνθρωπος. Και η ψυχοπονιάρα εγώ μπορεί να μην καταφέρει να κρατήσει τις ισσοροπίες με το άλλο μισό. Και αυτό θα ήταν καταστροφικό. Μπορεί το να αφήσω μόνους τους τους εαυτούς μου να καταλήξει σε μια τραγωδία επιβίωσης, σαν αυτή των μαθητών που είχαν μεινει για βδομάδες παγιδευμένοι στα χιόνια αφου το αεροπλάνο τους συνετρίβη. Αν δεν έχετε ακουστα την ιστορία, εφαγαν τους νεκρους για να επιζήσουν. Μπορεί λοιπόν ο πιο αδύναμος εαυτός να φάει τον άλλον. Μπορεί να αλληλοσκοτωθούν.
Δεν ξερω, είναι τρελά όλα αυτά. Δεν ξέρω καν γιατί τα μοιράζομαι. Ίσως ο φόβος μου να μιλήσω στον εαυτό μου με σπρώχνει να "μιλάω" σε οποιονδήποτε άλλον, απεγνωσμένη να βρω κάποιο άλλο ακρωατήριο.
Ενα τεράστιο "ΔΕΝ ΞΕΡΩ" πλανιέται στο κεφάλι μου.

υποσημείωση: ένα από τα ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ μου και με σκάλωσε από την πρώτη στιγμή.



I'm losing on the swings, I'm losing on the roundabouts.

Too late to say I love you, too late to restage the play.

Write the rites to right my wrongs.

THE GAME IS OVER.

YET ANOTHER EMOTIONAL SUICIDE.

CAN YOU STILL SAY YOU LOVE ME?

Θέλω απλά ελεύθερη προσβαση στο ζωή μου.

"Help me get down, I can make you help me get down
If I only knew the answer, then I wouldn't be bothering you.
And why do I keep counting?"

The inspiration

Κι έτσι μερικές φορές
Σβήννω το φως απ' τα μάτια μου
Κι ερχομαι σε επαφή με το μαύρο,
μετά τα κόκκινα και τα μπλε φώτα,
μετά τα χιόνια στην τηλεόραση.

ΟΙ ήχοι δυναμώνουν
ΟΙ σκέψεις θολώνουν
Χαζεύω στα παράθυρα της ψυχής σου
Όταν ξερω πως δεν είσαι δίπλα μου

Ζω τη ζωή μου στη σκέψη
Και τα βήματά μου στη γη είναι αβέβαια
Στον κόσμο της φαντασίας μου
Όλα είναι όμορφα
μα μη αληθινά
και το ψέμα το μισώ
ανεβαίνει σαν κόμπος στο λαιμό και με πνίγει

Κλείνω τα μάτια για όνειρα
και πασχίζω να τα βρω μπροστά μου
Αγώνας δρόμου ατέλειωτος
Που όλο νομίζω πως κερδίζω
μα παντα μένω πίσω

Χρόνος πολύς, τρέλα μεγάλη.
Στο τέλος δεν μετράνε τα χρόνια της ζωής σου
μα η ζωή στα χρόνια σου.


HUMAN.
Η οργη.
Η απάθεια.
Η απορία.
Η αγανακτιση.
Το 'ανικανοποιητο.
Σε μερικους θα φαινοταν περιεργο, αλλά υπάρχουν στιγμες που μια τράπουλα κι ενα πάντα είναι πιο αξιοπιστα από οτιδήποτε, όπως ένας γοριλας κι ενας κωλογερος πιο γερό στήριγμα και απο τη γη που πατας, η που τουλαχιστον νομίζεις ότι πατάς.

And all I wanna hear is the message: beep.

Είδα ένα μικρό αλπμίνο αγοράκι έξω από το λεωφορείο, Ήταν πανέμορφο. Τρομερό πως κάποιες φορές τα αφύσικα πράγματα μοιάζουν τόσο όμορφα. Ονειρικά. Παραμυθένια.
Είδα μια παρέα παπαρούνες να φυτρώνουν στην άκρη του δρόμου. Εκεί όπου δεν υπάρχει χώμα, απλά φυτρώνουν. Πάντα με συνάρπαζε το μυστήριο με τις παπαρούνες. Φυτρώνουν μόνες τους σε περίεργα και άνυδρα σημεία, πάντα μια συγκεκριμένη εποχή. Το πιο αυτόνομο λουλουδι. Πάντα μια εποχή όμως. Ποτέ δεν θα δεις μια παπαρούνα πέρα από την άνοιξη.
Είδα τη λίμνη. Είχε φορέσει το πιο βαθύ μπλε χρώμα με το οποιο την έχω αντικρύσει ποτέ. Θετικό.
Είδα τε ζεστά ρυάκια. Θειάφι. Μια φλέβα ζωής στον αμίλητο κάμπο. Ξεκινουν παντα χωριστά κι ενώνονται στην αγκαλιά του ωκεανού.
Είδα ένα κίτρινο χαλί από αγριολουλουδα.
"αντεκδίκηση και υπομονη, παλεύουν χρόνια στο μυαλό μας και στη λογικη."
Και ζεσταίνομαι αλλά δεν βγάζω τα ρούχα μου για κανένα λόγο.

Strange how beauty can hurt the open eye
More than all the dirt and filth...

You should have seen the curse that flew right by you.

Συμπεράσματα ζωής.
- Ο κόσμος είναι μια σφαίρα της τύχης (pointed through my words from πάντα)

-Δεν αξίζει να σκουπίζεις τα δάκρυα με ένα απλό χαρτομάντηλο. Είναι συναισθήματα. (pointed through my words from τάρχης)

- Δεν θα σταματήσω ποτέ να εκφράζω τα συναισθήματα μου. Κάποιους ανθρώπους θα τους στείλουν στον ουρανό. Κάποιοι άλλοι θα εύχονταν να είχαν πεθάνει πριν μάθουν γι αυτά. Αλλά ο ανθρωπος που ρισκάρει πιο πολύ να πετάξει ή να πληγωθεί κάθε φορά που τα συναισθήματα μου έρχονται αντιμέτωπα με τη ζωή είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. (διαπίστωση)

SO GO ON!
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ. Μα δεν μπορώ, νιώθω πνιγμένη! Και παρόλο που βρίσκω τον εαυτό μου ελεύθερο δεν μπορώ να το κάνω. Κάτι με τραβάει. Δεν τολμάω; Ή μήπως δεν είμαι στ' αλήθεια ελεύθερη; "Ελευθερία δεν είναι το να μην ανήκεις σε κανένα, αλλά η ελευθερία να επιλέξεις να ανήκεις εκεί που θα είσαι χαρούμενος." Μάλλον δεν είμαι λοιπον. Και συνειδητοποιώ ότι δεν είναι το πρόβλημα το ότι δεν μπορώ να επιλέξω αυτόν στον οποίο θέλω να ανήκω. Απλά δεν τον έχω βρει ακόμη! (παρ' όλες τις πλάνες, έτσι είναι τελικά.)

Τάρχη μου σαγαπάω. Και πρέπει να είσαι ο πρώτος ανθρωπος μετά τους γονείς μου που με είδε να κλαίω, και για μένα ξερεις όσως πόσα σημαίνει το να μοιραστώ κάτι τέτοιο. Όπως σου είπα, είναι τόσο δύσκολο να βρεις αληθινους ανθρώπους πάνω στη γη. Τόσο ελεϊνά δύσκολο. Σαφώς είμαι χαρούμενη που έχω γνωρίσει μερικούς, αλλά απογοητεύομαι όταν καταλαβαίνω πόσο λίγοι είναι σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους που απλά υπάρχουν για να περιφέρονται και όχι για να ζουν.

Όλα είναι τόσο θολά και μπερδεμένα. Χαοτικά. Χάος. Ο κόσμος φτιαχτηκε για να αντσταθμίσει το μεγεθος αυτής της λέξης, αλλά εμείς καταφέραμε να τον εξισώσουμε με το χάος. Μπράβο μας. Δυσκολίες, λακούβες, αναποδιές, μπερδέματα. Μα έχω πίστη. "Μπορεί ο Θεός (;) να δημιουργησε την έρημο, για να μπορεί ο άνθρωπος να χαίρεται τις φοινικιές!" είπε κάποιος.

ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΑΝΑΘΕΜΑ, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ.

(πόσες φορές να χω ακόυσει το televators???)

O κόσμος είναι μια σφαίρα της τύχης.

Δεν ξέρω. Αλήθεια δεν ξέρω. Και νιωθω περιεργα, δεν ξερω πως, αλλα το στομάχι μου ανακατέβεται, φτάνει στο κεφάλι, ξανακατεβαίνει, το χανω και μετα πάλι ξανά στη θέση του.
Και τρελαινεσαι και σκαλώνεις και δεν ξερεις τι γινεται αλλά όλα ένα κομμάτι σου είναι. ΟΛΑ.

Sure got my piece of heaven
an angel in disguise
Gone wild

But I thoughtyou were a man
Who knew right from wrong
That's why I really don't understand
Why he's with her

IT'S KILLING ME
WHAT HAS SHE GOT THAT I DON'T HAVE?
IS IT THE WAY SHE LOOKS AT YOU
LAUGHS WITH YOU, CAN SHE
DOES SHE MAKE YOU BEG FOR MORE
THIS IS HURTING
WHAT HAS SHE GOT THAT I DON'T HAVE?

I tried to call him
Anytime anywhere
But he's never there

So I went to his place
And waited all day
So he would explain it to me
And this is what he said
He said:

There is nothing left to say
I had my fill, I went away
Your crying eyes won't change a thing
It was just a fling

WELL HOW COULD AN ANGEL BREAK MY HEART
NA NA NA NA NA NA NA NA
HE SAID: WE COULD STILL BE FRIENDS!

Are you kidding me
What has she got that I don't have
Is it the way she looks at you
Talks to you, can she
Does she make you beg for more
This is hurting
What has she got that I don't have, I don't have

BUT TWICE EVERY YEAR
WHEN HE'S IN TEARS
WHEN HE LOSES HIS MIND
AND CAN'T HELP BUT CRY
HE'LL CALL ME AND THEN

I AM BETTER THAN, I AM...

Υπάρχει ευτυχία, μα ψάξε βαθιά!

Περπατώ στο σκοτάδι
Μ' ανίδεα χέρια
Ακούραστα πόδια
Περιπλανόμενο μυαλό

Τρέχω στους δρόμους
Γυρεύοντας την αλήθεια
Κυνήγι αλήθειας
Κυνήγι τρέλας

Ζαλίζω τα μάτια που με κοιτουν
με φλογισμένα βήματα που ονειροπολουν
Απέχθεια του ψεύδους
Πολέμιος του κέρδους

Τρελαίνω τα ξεχασμένα μυαλά
Που πάντα μου φαίνονταν γελοία δειλά
Με λόγια γδάρτες
Στου ονείρου τους χάρτες

Η ψυχή μου ένα αδάμαστο πνεύμα
Υπακούει μόνο στου ανέμου το νεύμα
Στα μούτρα σας γελώ δυνατά
Από μένα μόνο περιμένω πολλά!