Πειράζει που κάθε φορά που ακούω Anathema τα μάτια μου βουρκώνουν και νιώθω ένα βάρος στην καρδιά?

Εμένα πάντως δεν με πειράζει...

αυτό το μπλέξιμο που όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο που δεν το είχες ξανακούσει ποτέ στη ζωή σου, το συναντάς μετά από λίγο καιρό συνεχώς μπροστά σου. meh.

Δεν ανέχομαι...

[τώρα εγώ έπρεπε να διαβάζω αλλά πραγματικά έχω ανάγκη να ξεθυμάνω και να ουρλιάξω κράζοντας ένα σωρό ανθρώπων που αν τους κράξω κατάμουτρα όλους πιθανον να βρεθώ δολοφονημένη σε χαντάκι οπότε τους κατατάσσω σε κατηγορίες γιατί ούτε καν αξίζουν σαν άτομα να τους αναφερθώ προσωπικά.]

part 1: Η χολή.

Δεν ανέχομαι:
-τα σουργιελα που ερωτεύτηκαν τη μουσική που αγαπώ και με σημαδεύει ακούγοντας ένα κομμάτι που σε 3 μερες το πολύ ξέχασαν.
-τα ψωνισμένα κωλόζωα που τους έβγαλαν φωτογραφίες με επαγγελματική κάμερα 2 φίλοι και την είδαν μοντέλα.
-του βαθμοθήρες που θα προσπαθήσουν να σου πατήσουν τη μούρη για να πάρουν ένα γαμημένο μόριο πάνω από σένα.
- τις κομπλεξάρες που για να νιώσουν καλά στην άδεια ζωή τους προσπαθούν να αποκόψουν κάποιον από όλους τους φίλους του και προσπαθούν να μειώσουν όσους κατάφεραν αυτά που δεν κατάφεραν οι ίδιοι
- το σουβλάκι χωρίς σος ή τζατζίκι.
-τους κουλτουριάρηδες τύπου tumblr +deviantart addicts που θεωρούν πια το facebook (ίου) τρέ μπανάλ. (διέγραψέ το μωρή! - το μωρή αναφέρεται σε αρσενικά και θηλυκά αμφότερα)
- τα αστεία για το 9gag από τύπους που ΔΕΝ ξέρουν το 9gag. (χαχαχα σου κλέβω την ψυχή τώρα έ? τι να ναι το 9gag άραγε? Θες να δεις ε?)
- τα 17 και κάτω (συνομήλικα μου) άτομα που υιοθετούν στυλάκι εμένα με μεγάλωσε ο δρόμος/έχω περάσει τους πόνους τις ζωής/γαμώ τις εμπειρίες μου. Γιατ΄΄ι για κανέναν από όσους το προβάλλουν δεν ισχύει. Κανέναν. Φάκιν κανέναν.
- τα βιβλία με κεφάλαια άνω των 35-40 σελίδων, η χειρότερα ΧΩΡΙΣ κεφάλαια.
- Οι αλλαγές του στυλ που ΔΕΝ σου πηγαίνουν αλλά ΠΡΕΠΕΙ να τις κάνεις γιατί είναι ΕΞΤΡΗΜ και ΑΛΤΕΡΝΑΤΙΒ.
- όσοι εκμεταλλεύονται τον λεφτομπαμπά (προσοχή, όχο όσοι έχουν, όσοι τον εκμεταλλεύονται) για να αγοράσουν κάτι που εγώ θέλω παθιασμένα για χρόνια ενώ εκείνοι ξύπνησαν απλά μια μέρα με την κάβλα να το έχουν και δεν το χρησιμοποίησαν ποτέ ξανά.
- τους επιδειξιομανείς και ιδιαίτερα τους αποτυχημένους επιδειξιομανείς.
- τα "κενά μνήμης" "προς αποφυγή άβολων συζητήσεων". Let me explain myself. Όταν κάνεις την πάπια για να μη μιλήσεις για μια χοντρή παπαριά που έκανες και δεν θες να το παραδεχτείς.
-τα αρχαία και ίσως λίγο περισσότερο τα λατινικά.

ΦΑΚ ΓΙΟΥ. Και γενικά φακ αρκετά ακόμη πράγματα για τα οποια δεν έχω όρεξη να σπαταλήσω τον πολύτιμο χρόνο μου τώρα.

part 2: le wild mood swings.

Και ας δούμε τις χαρωπές ανακαλύψεις του περασμένου χρονικού διαστήματος.
-οι δημοτικες θεατρικες παραστάσεις.
-τα υπερβολικά φθηνά εισητήρια συναυλιών της CTS.
-ο ήχος των συναυλιων στο 6 dogs.
-PENDULUM ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΠΟΝ ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΟΝ.
-η πρόοδος μου στην έκθεση
-η μπουρδελοκατάσταση του σχολείου στα ενδότερα (και λέω χαρωπή γιατί έχουν μπλέξει τα μπούτια τους και πόσο χαίρομαι να τους βλέπω στα χέρια, δεν λέγεται)
-η ποίηση του Σιμωνίδη και της Σαπφούς. (αξίζουν)

part 3: SOPA ρε PIPA.
ίσως θα ακούσατε για το σχέδιο "μεγάλος αδελφός" της αμερικής, που προσπαθεί να περάσει νόμο που θα αποαγορεύει την πρόσβαση των Αμερικάνων ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΑΗΤ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Συν ότι η χρήση των ακρονυμίων μου θυμίζει τόοοσο πολύ τη νέα ομιλία του Όργουελ που έχω αρχίσει και σκαλώνω σοβαρά.

γουελ, τουλάχιστον ζούμε ακόμη.
Αλλά όπως προείπα και σε κάποια συζήτηση, αν μας κόψουν και το ιντερνετ, τι άλλο μένει?

got to go. Αλλά θα επιστρέψω, που θα πάει.

Εντελώς άσκοπο.

[Δεν ξέρω, απλά άνοιξα το μπλογκ. Και γράφω. Η χρονιά μπήκε κάπως παράξενα. Με βρήκε στο χώμα. Ίσως και πιο κάτω από αυτό. Και αρχίζω με αργά και σταθερά βηματα να ανεβαίνω, μερικες φορες να πεφτω παλι λιγο, μα συνεχίζω ακάθεκτη. Η φετινή χρονιά ήταν σαν να ξεκίνησα από το μηδέν. Ή και από το -10. Να σημαίνει ίσως αυτό ότι θα φτάσω αρκετα ψηλα με την πάροδο του χρόνου? Φρούδες ελπίδες? Θα δουμε. Only time will tell.]

Ξέρεις κάτι? Εχω κουραστεί, εχω εκνευριστεί, έχω πάθει πολλά. Αλλά ξέρεις το γράψιμο λυτρώνει κάπως την κουρασμένη σκέψη. Και το πρόγραμμα επίσης σε βάζει σε μια σειρά και ηρεμία, μα πρέπει να ΘΕΣ να το τηρήσεις. αλλιώς δεν γίνεται.

Γράφω εντελως μηχανικά σήμερα και δεν ξέρω ακριβως τι συμβαίνει. Τελοσπάντων.
Έχω κουραστεί και να σκέφτομαι. Σκατά.

Αλήθεια δεν ξέρω γιατί έγραψα. Για να δηλώσω με πνιγμένη φωνή την υπαρξή μου ίσως.
Καταραμμένες εξετάσεις, δεν θα μου τη βγείτε, να το ξέρετε.

Dear Christmas haters.

Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει στην αρχική σελίδα του φατσοβιβλίου τις τελευταίες μέρες.

-"MISW TA XRISTOUGENNA" (ή και με ένα "ν" πολύ συχνά)

-"Christmas suck"

-"Γιατί ρωτάτε όλοι για ποιό λόγο με ενοχλούν τα Χριστούγεννα?"

και άλλα παρεμφερή.

Αρχικά, δεν την καταλαβαίνω αυτή τη νέα μόδα. Γιατί μόδα και trent είναι. Ας εξετάσουμε το θέμα διεξοδικότερα.
Αρχικά, έχεις κάθε δικαίωμα να μην πιστεύεις και να μην σε εξιτάρει η θεωρητικά θρησκευτική πλευρά των χριστουγέννων (και λέω θρησκευτική γιατί η τάδε ημερομηνία δεν είναι συμβολική για μεγάλο αριθμό θρησκειών και αιρέσεων ανά τους αιώνες, συν ότι σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα ό χριστός-σαν πρόσωπο που υπήρχε και όχι σαν θαυματουργός σωτήρας- μάλλον δεν είχε γεννηθεί μέσα στο καταχείμωνο αλλά άνοιξη, απλά ταυτίστηκε αργότερα με την ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου), δεν υπάρχει λόγος τα Χριστούγεννα να σε ενοχλουν, κάθως είναι μια καλή ευκαιρία να περάσεις χρόνο με την οικογένεια, τους φίλους σου, να ανταλάξετε ευχές, δώρα, και να θυμηθείτε ο ένας τον άλλον. Γιατί χρειαζόμαστε τετοιες ευκαιρίες όπως τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια για να θυμηθούμε ο ένας τον άλλον, αλλιώς θα μας είχε φάει η καθημερινότητα. Γιατί αν σε ενοχλούν τόοοσο πολύ τα Χριστούγεννα και οτιδήποτε σχετικό με αυτά, να σε δω ΤΩΡΑ να επιστρέφεις τα δώρα που σου έκαναν, ΖΩΟ. Και στην τελική ακόμη κι αν εισαι τόσο μονόχνωτος και δεν έχεις φίλους και οικογένεια, δεν νομίζω να σε χαλασε το ότι δεν έχεις σχολείο/ έχεις άδεια από τη δουλειά.
Σε δεύτερη φάση, κατανοώ ότι πολλούς ίσως να τους ενοχλεί ο κιτς φωτισμός και οι χριστουγεννιάτικες φανφάρες γύρω σου. Κι εμένα με ενοχλούν. Κανείς όμως δεν σε αναγκάζει να συμμετάσχεις. Είναι σαν να μου λες ότι θες να καούν όσοι έχουν ενοχλητική και κιτς εμφάνιση και παρασύρονται από τη μόδα τις υπόλοιπες 340 μέρες του χρόνου. Μπορεί να το θες αλλά δεν γίνεται. Και ούτε θα ήταν δίκαιο (τώρα που καταδικάστηκε ο Εφραίμ έχω αρχίσει να ξαναπιστεύω στη δικαιοσύνη-κάπως-.)
Μπορεί, από την άλλη, να σε ενοχλεί η καταναλωτική μανία που καταλαμβάνει τα μυαλά της κοινής γνώμης και "τους κάνει να τρέχουν σαν μαγνητισμένες μαριονέτες στα άντρα του σύγχρονου καταναλωτισμού" (ΜΠΡΑΒΟ ΑΡΧΙΚΟΥΜΟΥΝΑΡΕ, ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΟΥ, ΜΠΡΑΒΟ). Αλλά μάντεψε. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙΣ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ. Ξέρεις τι χαρά που είναι να φτιάχνεις τα δικά σου δώρα για φίλους και να αγοράζεις δώρα έξυπνα και γεμάτα αγάπη; Ίσως και όχι, γιατί για σένα αγάπη=χρήμα.
Και στην τελική, τα Χριστούγεννα σημαίνουν και το πλησίασμα στο τέλος του χρόνου. Είναι μια καλή ευκαιρία να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου, να αποτιμήσεις όσα πέρασαν και να βάλεις νέους στόχους.
Άσε λοιπόν τη γκρίνια και τη μισανθρωπιά σου, και κυρίως την ακατάπαυστη μανία να φανείς σημαντικός με τις δήθεν απόψεις σου κατά μέρος, και φρόντισε να χαρείς παρέα με φίλους, με τον εαυτό σου τον καφέ σου και μια ταινία. Τα Χριστούγεννα είναι και αυτά μια στιγμή μέσα στο χρόνο. Καί όσοι σπαταλάνε τις στιγμές τους μέσα στην γκρίνια, αφήνουν τη ζωή να κυλά και μετά μετανιώνουν το χαμένο χρόνο. Και η ζωή γίνεται κατάρα και μιζέρια. Σίγουρα το θες αυτό τόσο πολύ;

Σημαντική εξαίρεση του από πάνω, όσοι έχασαν αγαπημένα πρόσωπα στις 25 Δεκεμβρίου και τρέχουν σε μαυροντυμένες τελετές. Τα συλληπητηριά μου. Είστε οι μόνοι που δικαιολογώ.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στους συμπάσχοντες πανελληνιόπληκτους που περνάμε δύσκολα Χριστούγεννα, αλλά γι αυτό το λόγο αξίζουν μια δόση χαράς.

to kill and kill again.

Και αν σου έλεγαν ότι μπορείς, χωρίς να το μάθει κανείς και χωρίς να επηρρεαστεί ο χωροχρόνος να σκοτώσεις έναν άνθρωπο.

Θα το έκανες?

...all I got inside is vacancy.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί συσσωρευμένη μισανθρωπιά ενός μήνα.
Και μετά από (ουάου, ακριβώς) ένα μήνα είπα να ανοιξω την καρτέλα του μπλογκ μου που άφησα ανέγγιχτο για καιρό. Και γιατί θα μου πεις κυρία τάτσομαν, δεν ακούμπησες το μπλογκ που τοσο ανυπομονουμε να διαβάσουμε και να γεμισουμε τη μέρα μας; (I wish.) Ε λοιπόν παιδιά θα σας πω ότι η ζωή είναι άδεια. Πολύ άδεια. Τα συναισθήματα ρηχά. Οι λέξεις κενά γρυλίσματα ανήμπορου ζώου. Οι πράξεις απλά το σενάριο μιας παρακμιακής θεατρικής παράστασης. Και τίποτα παραπάνω.
Είναι από αυτές τις στιγμές που φτάνεις στα όρια σου, τα ξεπερνάς και μετά νιώθεις κενός. Ετούτη η χρονιά με έχει απομακρύνει από όλους και από όλα. Καλό αυτό ή κακό, ο χρόνος θα δείξει. Πήγα και πενθήμερη. Και την απομυθοποίησα κι εγώ όπως όλα τα παιδιά.
Έχω καταστρέψει τον εαυτό μου με χαοτικές σκέψεις. Κοιτάω τον κόσμο γύρω με περιφρόνηση. Δεν ξέρω τι θέλει. Γιατί όλοι κάτι θέλουν από σένα. Όλοι ανεξαιρέτως. Έχω απογοητευτεί από μια πληθώρα προσώπων και καταστάσεων. Παθητικοποιούμαι γιατί απλά επιλέγω να μην ασχοληθώ. Όλα μένουν πίσω για το διάβασμα. Και το διάβασμα δεν αποδίδει και νιώθω ανίκανο νεογνό στην αγκαλιά της μάνας του. Πασχίζω να βρω μέσα στην ομίχλη του πρώτου κοιτάγματος το βυζί που θα μου δώσει ζωή.
Τους έχω γράψει όλους λοιπόν σε μέρος σκιερό. Γιατί το ίδιο έκαναν κι αυτοί.
Enough about you, let's talk about life for awhile.
Αλλάζω λοιπόν τον εαυτό μου. Μαθαίνω ότι δεν χρειάζεσαι μόνο αυτή τη σκληρή-μέτσολ-κακία εμφάνιση για να αμυνθείς από κάθε τι που σε πληγώνει. Μαθαίνω να μετατρέπω την αμυνά μου σε επίθεση. Γιατί, αρκετά.

It might sound silly
For me to think childish thought like these
But I'm so tired of acting tough
And I'm gonna do what I please.