DO WHAT YOU WANT.

Νιώθω πάλι *ναι ναι ναι θα το πω αληθεια οσο κι αν το απεφευγα* σάπια.
Βασικά είναι ακριβώς αυτό.

Hey do what you want, but don't do it around me.
Idleness and dissipation breed apathy.
I sit on my ass all goddamn day,
A misanthropic anthropoid with nothing to

Say what you must, do all you can,
Break all the fucking rules and
Go to Hell with Superman and
Die like a champion, yeah hey!

Hey I don't know if the billions will survive,
But I'll believe in God when 1 and 1 are 5.
My moniker is man and I'm rotten to the core.
I'll tear down the building just to pass through the door.

So do what you must, do all you can,
Break all the fucking rules and
Go to Hell with Superman and
Die like a champion, yeah hey!

I'm standing on the rooftop, ready to fall.

Αλλά λέω να μην πέσω ακόμη και να απολαύσω λίγο τη θέα. Ξέρεις είναι ωραία όταν στεκεσαι σε ένα γκρεμό, μια ταράτσα, ένα ύψωμα κάπου ψηλά τελοσπάντων και νια νιώθεις τον αέρα να σου χαϊδεύει το πρόσωπο και τέτοιες ρομαντικούρες ενώ ξέρεις ότι με μια κίνηση ικανή να σε κάνει να χάσεις την ισσοροπία σου θα σημαινε *μμμ* ψόφο. Ή και 40% και άνω μυϊκή παράλυση. Προσωπικά θα προτιμούσα το πρώτο.

Στο θέμα μας τώρα.

Γράφω εξετάσεις και θέε μου δεν αντέχω άλλο. Θέλω απλά να τελειώσω, να παω διακοπες-φροντηστηριο-διακοπες, συναυλίες, και μετα να φάω πουτσα μια χρονιά και να νιώσω ΑΛΛΟΥ. Κλασσικό παράπονο μαθητή θα μου πεις, αλλά ντάξει τι να κανω.

Και δυστυχώς, ήρθε ΠΑΛΙ στιγμή των expectations, *we give it all now, now there's a reason why I sing* φάση και νιώθω μαλάκας αλλά και χαρούμενη αλλά καταλήγω στο μαλάκας. Ξέρω ότι δεν καταλαβες τίποτα από όλη αυτή την πρόταση Αλλά δεν πειράζει έπρεπε να το πω.

Έκανα μια ανακάλυψη που λες.
Τελικά είμαι εγωιστής ανθρωπος. Ονειροπόλος. Δεν μπορώ να ασχοληθώ ούτε με πολιτική, ούτε με το να επηρρεάσω ανθρώπους με περιορισμένο οπτικό πεδίο. Ανακάλυψα ότι ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. Το θέμα μου, προτιμώ να ζήσω, να νιώσω να αγαπήσω να μάθω κτλ κτλ γιατί προτιμώ να κάνω πράγματα για μένα. Ναι ρε φίλε για μένα. Προτιμώ να αφιερώσω χρόνο σε μένα και όχι στο να κάνω τον κόσμο καλύτερο. Ασχημό αλλά έτσι είναι. Και η δουλειά που θέλω να κάνω είναι γιατί ευχαριστεί εμενα κι όχι τελικά για άλλο λόγο (ψυχολόγος-εγκληματολόγος αν σε ενδιαφέρει).
Κι αυτό γιατί? Γιατί νομίζω πως πέρα από 20 το πολύ άτομα πάνω σε αυτό τον πλανήτη κανείς δεν αξίζει την προσοχή μου τελικά. Θα μου πεις γιατι να αξίζω εγώ τότε την προσοχή οοποιουδήποτε. Honestly I don't mind. Απλά ρε φιλε, δεν με νοιαζει. Δεν θελω να ευχηθώ τα πράγματα που με ενοχλούν να εξαφανίζονταν, γιατί ο κόσμος χρειάζεται τα πάντα για να κινηθεί. Απλά μπορώ να τα αγνοοώ ή να τα χρησιμοποιώ κατάλληλα λοιπόν.

Κατά τα άλλα έχει έρθει πάλι μια περίοδος που νιώθω τη ζωή μου άδεια γιατί ναι, θα το παραδεχτώ, μου λείπει αυτό το καταραμμένο συναίσθημα της αγάπης. Η μάλλον με εξιτάρει αφού δεν το ένιωσα ποτέ. Και όχι δεν είμαι το κατατρεγμένο από τη μοίρα κοριτσάκι με τα σπίρτα που δεν αγαπησε ποτέ κανείς, αλλα μου λείπει ηαγάπη που όλοι φοβάστε. Η ερωτική. Ναι ρε φίλε γιατί έχω απελπιστει και πλεον νομίζω ότι κανείς δεν είναι ικανός να νιώσει τέτοια αγάπη. Δεν θα την εκφράσει, ή θα την καταπνίξει, ή δεν θα την επιδιώξει ποτέ, ή θα την αρνηθεί. Και πως να υποθέσω ότι υπάρχει αγάπη όταν ΟΛΕΣ οι σχέσεις που ξέρω ή έχω ακούσει ποτέ γι αυτές καταλήγουν στην καταστροφή ή στην απόλυτη πλήξη, που στην τελική είναι και συνώνυμα. Μπλιαχ δεν ξέρω γιατί τα λέω όλα αυτά. Αλήθεια.

you've been hiding so long
you can't find yourself
in this sheltered life you live
when everything you want is at your fingertips
you'll never know what need is

Καταθλιπτικ(ι)ά.

...απ' τη φύση τους/της.

1.Μερικά άτομα που αυτοαποκαλούνται διάσημοι μέσω facebook, κάνουν τα πάντα για να έχουν μια αντισυμβατικη/πρωτοτυπη/γαμάουα/χωρισταμπέλα/εμπνευσμένη/μοναδικη εμφάνιση που τους χαρίζει μάλλον κάτι στο καταπατημένο εγώ τους (μέσα και έξω από το facebook αυτό). Και σαν να μην έφτανε αυτό το "γίνομαι διάσημος με φασιστική επιβολή", κάνουν τα πάντα να διαδώσουν τη φήμη και την κακοφημία τους μεσω φεησμπουκ, γιατί ένας... εμ...

...διάσημος...




πρέπει να έχει και τα δυο (ναι κλεμμένη η χρήση της εικόνας αλλα εξυπηρετει το σκοπο της και μου κανει, εαν τα παραπανω μπορουνε να σας επροσβάλουνε, να πηδηξετε αυτό το τραγουδι που θα λεγε και το πλοκάμι). Και ξέρεις κάτι με ενοχλεί να προσπαθείς να εισαι διάσημος στο σχολείο/facebook/περιοχή τάδε/μαγαζί τάδε και δεν ξέρω κι εγώ πως αλλιώς. Δεν έχει σημασία να έχεις πει ενα γεια σε 100.000 ατομα και στην ουσια να μην ξερεις ΚΑΝΕΝΑΝ απο αυτούς. Αυτό δεν είναι διασημότητα. Συλλογή είναι.
Και μπορεί το στυλάκι σου να σε κάνει πιο ΦΕΗΜΟΥΣ γιατί "γουαου μαλάκα η τύπισσα/τύπος φοραει εσωρουχα πανω απο τα ρουχα/εχει μαλλι στο χρώμα του φτερου του παγωνιου/εχει τρυπήσει 666 (\μ/) φορες το χέρι της" αρα ξερεις δεν είναι αυτό που θα βλεπε καποιος καθε μερα, ΑΛΛΑ δεν θα σε κάνει ούτε πιο ψαγμένο ούτε πιο CEWL. Ανοιξε κανα βιβλιο να ξεστραβωθείς, άκου μουσική, δες καμιά ταινία (ασχολίες με επιπεδο γαματοσύνης 9,κάτι). Κι αν δεν μπορείς παράτα το. Κι εγώ τα κάνω όλα αυτά (και γαμαω) αλλά πάντα γουστάρω να λιώνω επι 3 μερες south park κλεισμενη σε ενα δωμάτιο με 3 πιτσες κι μια συσκευασια κοκα κολες/πεσω για υπνο για 24 ωρες/αραζω παθητικα σε μια καφετερια για μια μερα (ασχολίες με επιπεδο γαματοσύνης -5).
Στο βάθος είσαστε λοιπόν άνθρωποι, όπως θα λεγε και ο αγαπητός Thom York, with no alarms and no surprises. (αυτός βεβαια το χε πει για άλλο πιο αγνό και όμορφο λόγο αλλά δεν πειράζει, στο κάτω κάτω είναι αρκετα ψυχάκιας για να το πε για οτιδηποτε άλλο και να μην το κατάλαβα)
(αφορμή: τα σαπιοβόθροσμα μπλογκ που βγαίνουν για να κράζουν rivals και τους ίδιους τους τους εαυτούς μερικές φορές. Κακό. Όχι επειδη εσεις που το γράφετε είστε ΚΑΚΟΙ αλλα επειδή είναι κακογουστο, κακοήθες, και στην τελικη ΗΛΙΘΙΟ.)

2. Όπως δημοσιευσα και προ ολίγου, πορσπαθώντας κι εγώ να κεδρίσω πόντους στο ΦΕΗΜΟΥΣΟΜΕΤΡΟ μου (οκε, τοσος wannabe αυτοσαρκασμός με πεθαίνει), με ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕΧΡΙ ΑΗΔΙΑΣ η ψευτιά. Σε όλες τις μορφές. Συναισθηματικη, υλική, στις σχέσεις, στα λόγια, στην όψη, ΠΑΝΤΟΥ. Με ενοχλεί η παρέα που θα βγει για να τα σπάσει κάθε βράδυ και ποτε ο ενας δεν θα μιλήσει στον άλλον για τα προβλήματα που τον τρώνε κι ας ειναι της τάξης πεθανε η αδερφή μου/έχω καρκίνο/μετακομίζω μόνιμα στη Μαγδαγασκάρη και δε θέλω. Απλά θα κάτσουν χαρουμενοι και ωραίοι γιατι πρέπει να τα σπάσουν κι επειδη οι γαμάτες παρέες είναι πάντα χαρούμενες ολες μαζί και δεν μιλάνε για σοβαρά πράγματα.
Με ενοχλούν οι ανθρωποι που στις εντονες σχέσεις τους (δυνατες φιλιες/ερωτες πχ) κρατανε μεσα τους συναισθήματα. γιατι να κρατησεις μεσα σου συναισθήματα? Για να σε φάνε? για να αναρωτιεσαι τι θα γινοταν αν δεν το λεγες? για να μετανιωνεις αν χαθει η ευκαιρια σου να τα εκφράσεις? Για να σιγουρευτεις ότι αν ειχες πει τι ενιωθες ενα γεγονος θα ειχε παει πολύ καλύτερα? Για να αποφύγεις να πληγωθείς θα ειναι η τελικη απαντηση. ΒΛΑΚΑ, καλύτερα να πληγωθείς από το να μην νιώσεις τίποτα.
Και τελος, το πιο απλο. ΓΙΑΤΙ ρε ζωον να πεις ψεμματα για κατι υπερβολικα απλο σε καποιον. Και δεν θα κερδίσεις τίποτα και αργα η γρήγορα θα το μαθει ότι είπες ψέμα. Εξαιρεση στον κανόνα: ψεμματα σε γονείς.
Παράδειγμα φράσης ειλικρίνειας που κανεις δεν τολμά να πει: "I don't wanna be your friend, I just wanna be your lover." (ναι ακόμη radiohead ακούω.)

3. Να σε βάζουν στη μέση, άκα, να σου ριχνουν το φταίξιμο άκα να σε μπλέκουν χωρίς να το επιδιωξες. Αλλά επειδή εσύ αγαπάς θα κάνεις ότι περάσει από το χέρι σου και θα τα φας τα σκατά. Γιατί δεν μπορείς να βλέπεις 2 ανθρωπους που έχεις μέσα στην καρδιά σου να πληγώνουν ο ενας τον άλλον εξ αιτίας μιας παρεξήγησης.
Ούτε να πληγώνουν τους εαυτούς τους, εξ αιτιας μερικων αυτοαποκαλούμενων "ανθρώπων" που εγω προσωπικά θα ονομαζα ΔΙΠΟΔΑ ΑΡΧΙΔΙΑ που απλά έχουν κακία στο μυαλό τους. Και στην ψυχή τους. Και γενικά είναι φτιαγμένοι από αυτό το αγνό κακό που έχει βγει κατευθείαν απο τα βιβλία του King, το dsbm, την ψυχοπάθεια.

4. Το Σύνταγμα αυτές τις μέρες.

5. Η διακοπή της γλυκιάς και οικειοθελούς μοναξιάς και αυτάρκειας ειδικά όταν την έχεις σε στιγμές που την χρειάζεσαι απόλυτα. Ξέρω πως ακούγομαι σαν πολυχρονεμένος γεροπαράξενος κάτοικος κάστρου στο βορειότερο άκρο της Σκωτίας, αλλά όλοι το χρειαζομαστε αυτό. Προσωπικά από τόσο δα σκατούλι είχα την αναγκη να μένω μονη, ποτε δεν ήθελα κανένα.και ειναι τοσο ενοχλητικο να σου χαλανε αυτη την ηθελημμενη ηρεμία, ειδικά αν αυτή η διακοπή συνοδεύεται από μια λίστα ερωτήσεων παρόμοια με την λίστα "πράγματα που θα ήθελε να κάνει ο μπομπ σφουγγαρακης πριν πεθάνει" (εαν δεν ξερετε τι σημαινει αυτο, φανταστειτε ενα ατερμονο ρολό υγείας σε μορφή χαρτιου, την σπαστική φωνή και τα φλωρικα γουστα του μπομπ κι εναν καλαμάρη πιο τούρμπο κι από πενταπλή οπλισμένη ρουκέτα).

6. Η.... απ' τη φύση της.
εκπέμπει κάτι προκλητικά, σε μια συχνότητα που δεν την πιάνω.
.

Υ.Γ.: Το ξέρω πως υπάρχει μεγάλη ποικιλλία πραγμάτων πολύ πιο καταθλιπτικά από τα παραπάνω, όπως παιδακια που δεν εχουν να φανε/ το παντα που εξαφανίζεται/ ο πλανητης που κατστρέφεται/ το τέλος του House και του Lost, αλλά σήμερα αυτά κίνησαν τη λύπηση μου. Συγχωρέστε με για την αναισθησία μου.
Συγχωρέστε με επίσης που κράζω και δεν είμαι συναισθηματική, μου βγήκε έτσι.

(Φυσικά και δεν το εννοω το συγχωρέστε με ε. Οτι γουστάρω καμνω. Καλό βράδυ.)

Live another day, climb a little higher.

You keep me waiting, you keep me listening to the bends.

Ναι αυτό δεν θα πάψει να ισχύει, αλλά παρόλη τη μουρτζουφλιασμένη διάθεση που έχω τώρα τελευταία, οι 3 τελευταίες μέρες έχουν περάσει τόσο όμορφα. Και να πως έχει η κατάσταση.

Εξετάσεις, υποτιθέμενο διάβασμα. Κατέστρεψα μπόλικα τον ύπνο αλλά και τη διατροφή μου, αλλά αλήθεια ποιον τον νοιάζουν αυτά. Το θέμα είναι ότι ήμουν ένα πτώμα και αυτό με επηρράσε και ψυχολογικά και μπλα μπλα. Ε και η προσωπική μου ζωή που συνήθως πηγαίνει κατά διαόλου αλλά whatever. Αυτές τις μέρες λοιπόν μαθαίνω:
-blackfield στην Ελλάδα
-fates warning μαζί με dream theater
-την ύπαρξη ενος λαπτοπ με πρόσβαση όποτε θέλω σε αυτό
-σχεδον κανονισμενες πρώτες διακοπες καλοκαιριού
-γράφω και αρκετά γαμάτα παρεπιπτόντως.
Αλλά φοβάμαι μην τα γκαντεμιάσω πάλι ρεγαμώτο και πάλι στραβώνω. Δεν σας έχει συμβει να τα πατε τέλεια στη ζωή σας και να τα γαμάτε μόνοι σας? Δεν έχετε μπλέξει ποτέ τα μπούτια σας χωρίς καν να υπάρχει μπέρδεμα? ειναι εντελώς ηλίθιο αυτό, η ανθρώπινη ψυχολογία είναι ηλίθια.
Είμαι μόνη στο σπίτι και περνάω τέλεια. Καλύτερα απο κάθε φορά με κάθε πρήξιμο, κάθε τρέλα, κάθε φωνή και κάθε φταίξιμο που φορτώνομαι χωρίς να ναι δικό μου. Το φροντίζω μια χαρά. Ίσως τελικά και να γεννήθηκα ανεξάρτητη, ίσως να το ξερα από πάντα μέσα μου ότι μπορώ να βασίζομαι σε μένα για πολλά. Δεν ξέρω παρόλα αυτά αν θα τα αντεχα όλα μόνη μου. Strange things. Strange toughts.
Σκέψεις λοιπόν που με βασανίζουν το τελευταίο διάστημα.
1) Δεν κάνω πολιτική εγώ από δω μέσα, αλλά τα πολιτικά και παραπολιτικά δρώμενα της χώρας μου καθώς και οι ιδέες και ψευτοϊδέες του καθενός που πλεον υποστηρίζονυ κάτι όχι επειδή το νιώθουν αλλά επειδή πρέπει απλά να έχεις μια άποψη τη σήμερον ημέρα (σ.σ., η χειρότερη εκφραση για να χρησιμοποιήσεις σε εκθεση.) με ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΥΝ. Με αγανακτουν, για να γίνω πιο κατανοητή. Θέλω την αθήνα μου και τους κλασσικους ψευτοεπαναστάτες πίσω, δεν θέλω όλη η πόλη να γίνει μια ψευτοεπαναστατική κοινότητα.
2) Ο πολύ ύπνος ΄φερνει κι άλλο ύπνο, κι άλλο, μετά ένα άγρυπνο βράδυ, κι άλλο, και φαΐ τις λάθος ώρες, κι άλλο...
3) Δεν έχει κανένα νόημα να διαβάσεις αλγεβρα γεωμετρια κτλ αν δεν ειχες διαβασει ποτε εδω και 2 χρονια, απλά πας με αυτο πεποίθηση και χιουμοριστικη διάθεση.
4) έχω καεί αυτές τις μέρες με μια σειρά, criminal minds γιασ όσους ίσως την έχουν ακουστά, ασχολείται με κατα σορροή ψυχοπαθής δολοφόνους και απαγωγείς. Το συμπερασμά μου είναι (αν και σειρά είναι θα μου πεις, αλλά δεν ξέρεις τι βλέπει το εγκληματολογικό κάθε χώρας κάθε μέρα, και μα την αλήθεια, δεν θες να μάθεις) ότι οι άνθρωποι κατά βάθος είναι τόσο άρρωστοι. Αμφιβάλλω αν είμαστε φτιαγμένοι για να βγάζουμε τόση κακία σαν αθύπαρκτα όντα. Και επιβεβαιώνομαι κάπως, γιατί το κάκιστο εξωτερικό περιβάλλον είναι αυτό που τελικά ωθεί τους ανθρώπους να αποκτούν τέτοιου είδους συμπεριφορές και να σκοτώνουν ανθρώπους θεωρώντας το παιχνίδι και ευχαρίστηση. Οι κακοποιήσεις κάθε είδους από οικογενειακό και γενικότερα κοινωνικό περίγυρο. Είναι άσχημο αλήθεια.
5)H πολλή σκέψη τρώει τον αφέντη. κάτι σαν τη δουλειά ένα πράμα. Κάθεσαι και αναλώνεσαι σε πράγματα που έχεις ΧΙΛΙΟεπεξεργαστεί μέσα σε αυτό το κεφαλάκι που κουβαλάς στους ώμους σου και ξέρεις πολύ καλά πως δεν αλλάζεις τίποτα και δεν θα βρεις και καμιά λύση γιατί απλά το χεις κουράσει τόσο πολύ που στο τέλος σε τρώει αλλα εσύ ΕΚΕΙΙΙΙ το παλεύεις. Χαλιέσαι για τα ίδια πράγματα. AGAIN AND AGAIN AND AGAIN.
6)Τα βιβλία είναι φίλοι.Σε προδίδουν, σε κάνουν να νίωσεις παραλληλισμούς, σε καταλαβαίνουν, τα καταλαβάινεις, τα ανακαλύπτεις, μαθαίνεις από αυτά. Μέχρι και στις πιο παράξενες ιστορίες μπορείς να βρείς κομμάτια του εαυτού σου. Κι έτσι κατέληξα ότι με ενοχλούν οι ανθρωποι που δεν δίνουν σημασία στα βιβλία και τα θεωρούν χάσιμο χρόνου. Και μάλιστα το περηφανεύονται κιόλας σας στοιχείο υπερβολικαχαματουαναρχοαυτονομου χαρακτήρα το γεγονός "σιγά μην διαβάσω και βιβλία τώρα ρε, ούτε στο σχολείο ούτε έξω. ;)" Πέθανε απλά. (ναι, βγάζω κι εγω σαπίλα και δολοφονικά ενστικτα από μέσα μου πολύ χειρότερα από αυτά που οποιοσδήποτε γνωστός μου θα μπορούσε να φανταστεί, δεν εχω και τον καλύτερο κοινωνικό περίγυρο.

Αυτά.

το ριφάκι το ριφακι.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ ΜΕΙΓΜΑ.

...κυλάει στο μυαλό μου.
τα πάντα θέλω να τ'αλλάξω μ' ένα ουρλιαχτό μου.

Όταν ήμουν μικρή, ευχήθηκα να ξερα τα πάντα.
Τώρα, όσα περισσότερα μαθαίνω, τόσα λιγότερα ευ΄χομουν να ξερα στ' αλήθεια.
Ο κόσμος είναι κακός, το 'χουμε ξαναπεί. (οταν ακούω τη μελωδία στη μέση του reconcilliation ανατριχιάζω ολοκληρη....)
Μερικές φορές οι άνθρωποι με μπερδεύουν.
Μερικές φορές οι άνθρωποι με ενθουσιάζουν.
Άλλες πάλι με αηδιάζουν.
Κάτι τέτοιες φορές φαντάζομαι τον εαυτό μου μόνο, σε διάφορες ιδανικές-τέλειες (πόσο ψεύτικες αυτές οι δυο λέξεις μπάι δε γουέη) τοποθεσίες να κάνει πράγματα που αγαπά, μακριά από κάθε κοινωνική διαδικασία. Βιβλία, δίκοι, καβαλέτα, μπογιές, απειρα ντιβιντι με ταινίες και σειρές. Μερικές φορές νιώθω ότι πραγματικά χρειάζομαι να μείνω μόνη για λίγο καιρό. Εννοω πραγματικά μόνη. Μακριά από αληθινά άτομα, εμεσεν, τηλέφωνα, ζωντανη τηλεόραση και ραδιόφωνο. Αλλά έχω άραγε το κουράγιο να έρθω αντιμέτωπη με τους προσωπικούς μου δαίμονες; Μπορεί άραγε ο ανθρωπος να μεινει σταλήθεια απομονωμένος χωρίς να τρελαθεί; (Υποθέτωντας πάντα ότι δεν είμαι ήδη τρελή.)
The truth is, I've always been scared. ΓΙατί ξέρω ότι η μισή εγώ δεν είμαι καθόλου καλός άνθρωπος. Και η ψυχοπονιάρα εγώ μπορεί να μην καταφέρει να κρατήσει τις ισσοροπίες με το άλλο μισό. Και αυτό θα ήταν καταστροφικό. Μπορεί το να αφήσω μόνους τους τους εαυτούς μου να καταλήξει σε μια τραγωδία επιβίωσης, σαν αυτή των μαθητών που είχαν μεινει για βδομάδες παγιδευμένοι στα χιόνια αφου το αεροπλάνο τους συνετρίβη. Αν δεν έχετε ακουστα την ιστορία, εφαγαν τους νεκρους για να επιζήσουν. Μπορεί λοιπόν ο πιο αδύναμος εαυτός να φάει τον άλλον. Μπορεί να αλληλοσκοτωθούν.
Δεν ξερω, είναι τρελά όλα αυτά. Δεν ξέρω καν γιατί τα μοιράζομαι. Ίσως ο φόβος μου να μιλήσω στον εαυτό μου με σπρώχνει να "μιλάω" σε οποιονδήποτε άλλον, απεγνωσμένη να βρω κάποιο άλλο ακρωατήριο.
Ενα τεράστιο "ΔΕΝ ΞΕΡΩ" πλανιέται στο κεφάλι μου.

υποσημείωση: ένα από τα ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ μου και με σκάλωσε από την πρώτη στιγμή.



I'm losing on the swings, I'm losing on the roundabouts.

Too late to say I love you, too late to restage the play.

Write the rites to right my wrongs.

THE GAME IS OVER.

YET ANOTHER EMOTIONAL SUICIDE.

CAN YOU STILL SAY YOU LOVE ME?

Θέλω απλά ελεύθερη προσβαση στο ζωή μου.

"Help me get down, I can make you help me get down
If I only knew the answer, then I wouldn't be bothering you.
And why do I keep counting?"

The inspiration

Κι έτσι μερικές φορές
Σβήννω το φως απ' τα μάτια μου
Κι ερχομαι σε επαφή με το μαύρο,
μετά τα κόκκινα και τα μπλε φώτα,
μετά τα χιόνια στην τηλεόραση.

ΟΙ ήχοι δυναμώνουν
ΟΙ σκέψεις θολώνουν
Χαζεύω στα παράθυρα της ψυχής σου
Όταν ξερω πως δεν είσαι δίπλα μου

Ζω τη ζωή μου στη σκέψη
Και τα βήματά μου στη γη είναι αβέβαια
Στον κόσμο της φαντασίας μου
Όλα είναι όμορφα
μα μη αληθινά
και το ψέμα το μισώ
ανεβαίνει σαν κόμπος στο λαιμό και με πνίγει

Κλείνω τα μάτια για όνειρα
και πασχίζω να τα βρω μπροστά μου
Αγώνας δρόμου ατέλειωτος
Που όλο νομίζω πως κερδίζω
μα παντα μένω πίσω

Χρόνος πολύς, τρέλα μεγάλη.
Στο τέλος δεν μετράνε τα χρόνια της ζωής σου
μα η ζωή στα χρόνια σου.


HUMAN.
Η οργη.
Η απάθεια.
Η απορία.
Η αγανακτιση.
Το 'ανικανοποιητο.
Σε μερικους θα φαινοταν περιεργο, αλλά υπάρχουν στιγμες που μια τράπουλα κι ενα πάντα είναι πιο αξιοπιστα από οτιδήποτε, όπως ένας γοριλας κι ενας κωλογερος πιο γερό στήριγμα και απο τη γη που πατας, η που τουλαχιστον νομίζεις ότι πατάς.